함께보기는 두 종류만 가능합니다.

Vulgata

Ad Corinthios I , CAPITULUM 13

1

Si linguis hominum loquar et angelorum, caritatem au tem non habeam, factus sum velut aes sonans aut cymbalum tinniens.

2

Et si habuero prophetiam et noverim mysteria omnia et omnem scientiam, et si habuero omnem fidem, ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum.

3

Et si distribuero in cibos omnes facultates meas et si tradidero corpus meum, ut glorier, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.

4

Caritas patiens est, benigna est caritas, non aemulatur, non agit superbe, non inflatur,

5

non est ambitiosa, non quaerit, quae sua sunt, non irritatur, non cogitat malum,

6

non gaudet super iniquitatem, congaudet autem veritati;

7

omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.

8

Caritas numquam excidit. Sive prophetiae, evacuabuntur; sive linguae, cessabunt; sive scientia, destruetur.

9

Ex parte enim cognoscimus et ex parte prophetamus;

10

cum autem venerit, quod perfectum est, evacuabitur, quod ex parte est.

11

Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus; quando factus sum vir, evacuavi, quae erant parvuli.

12

Videmus enim nunc per speculum in aenigmate, tunc autem facie ad faciem; nunc cognosco ex parte, tunc autem cognoscam, sicut et cognitus sum.

13

Nunc autem manet fides, spes, caritas, tria haec; maior autem ex his est caritas.